اين روزها صبا يكسره در حال تجربه است. در اولين اثاث كشي عمرش شركت كرد.

يادتونه از يك دختر خاله عزيز نام بردم كه پسرش 40 روز از صبا بزرگتره؟ حالا  مامان ايليا مي خواست اثاث كشي كنه براي همين من و صبا رفتيم كمكش . ايليا سرما خورده بود و وقتي گريه مي كرد صبا با تعجب نگاهش مي كرد. مواجهه اين دو با هم بامزه بود.

شنبه پيش صباي 107 روزه مان را براي چكاپ برديم پيش دكترش. دكتر وقتي قد و وزنش رو گرفت گفت، ظاهرا شازده خانوم ما فقط خيال داره قد بكشه.قد 62 سانت ، وزن 5كيلو و 150 گرم!!! خيلي كمتر از نمودار. به همين دليل قرار شد غير از شير خشك چيزهاي ديگري هم ميل كنند.لعاب برنج ، حريره بادام(نمي دونم ديكته اش درسته يا نه) نان خرد شده در چاي ، سرلاك. تو ميوه ها هم سيب و موز. چنان با ولع مي خوره كه انگار از قحطي فرار كرده. معلومه كه سير نمي شده تا حالا. البته من خيلي نگران لاغر بودنش نيستم و تصور مي كنم استيل بدنش اينطور باشه.

شازده كوچولوي ما ديگه تقريبا اطرافيانش رو مي شناسه.آنچنان براي مامان مريمش(مامان من) دست و پا مي زنه كه مامانم معتقده وقتي نيست دل صبا براي مامان مريم حسابي تنگ ميشه. بابايي(باباي من) هم كه خوب بلده صبا رو بخوابونه ديگه براش آشنا ست.صبا وقتي به آنها مي رسه كاملا ميفهمه كه مي تونه خودش رو لوس كنه و عجيب هم در لوس كردن و جيغ كشيدن و گريه هاي الكي مهارت دارد.

صبا يك بابا حسن(باباي احمد) داره كه تا حالا بچه اي را درست و حسابي بغل نكردن .ولي اين اولين نوه چنان شيفتشون كرده كه ديروز نهار نخوردن و با صبا بازي كردن. حالا هم منتظرن كه شازده كوچولو بزرگ شه تا با هم برن كوه و پارك.مامان سوسن(مامان احمد)هم با اينكه خيلي كار دارن و وقتشون كمه و به اعتقاد من تو ابراز احساساتشون  خيلي راحت نيستن، درباره مسافر كوچولوي ما دل از كف داده اند. صباي ما مي دونه كه اينجا هم جاي مناسبي براي امتحان كردن صداشه و هيچ كس هم از گل نازكتر بهش نمي گه.

هفته پيش كاري كرد كه ما متوجه شديم خاله فاطمه رو هم خوب مي شناسه .لطف كرد و از بالا تا پايين هيكل خاله فافا رو به گند كشيد و تازه كلي هم غش غش خنديد. عمو رضا هم تكليفش مشخصه ، هنوز هيچي نشده با هم حرفهاي خصوصي دارند. 3 ساعت عمو رضا در گوشش پچ پچ مي كنه و او هم آرام فقط گوش مي ده.

عمو اسد و هانيه جون رو هم كمتر ديده ولي انگار نسبت خوني اين چيزها حاليش نيست. عمو اسد وقتي از سر كار مياد خيلي خسته مي شه آخه راهش خيلي دوره ولي هر دو به صبا كوچولو كه مي رسند سرحال مي شوند و باهاش حسابي بازي مي كنند . البته صبا هم كارش رو خوب بلده و كلي براشون مي خنده.

مدتيه كه نگاههاي صبا نگاههاي از سر آشنايي است ، ولي چند روزه كه به من نگاههاي عجيبي مي‌كند. وقتي نگاهم مي كنه حس مي كنم داره با من حرف مي زنه. حتي گاهي صداش رو هم مي‌شنوم ،كاملا مي فهمم که چي مي خواد ....خواهش مي كنم نفرماييد كه ديوانه شدم.

 بیا ..هی می گن بخند.خوبه؟راضی شدین؟

من خوابم میاد ..اونطرفتر حرف بزنید لطفا .

**احمد ميگه ،نمي خواهي از كودكان و نوزادان لبنان بنويسي؟

ولي من نمي دونم چي بايد بگم؟؟؟

این عکسها رو از وبلاگ احسان کش رفتم.