یه مدتی سرحال نبودم.ببخشید اگه نگرانتون کردم

يكي از تفاوتهاي آدم بزرگها با بچه اينه كه آدم بزرگها روز تولدشون غمگين مي شوند ولي بچه ها شاد و خوشحال از اين سالروز هستند.چرا؟؟؟؟؟؟؟

24 مهر ششمين ماه تولد شازده كوچولوي ما بود كه چون تقريبا با تولد عمو رضا همزمان شد يه جشن كوچولوي خانوادگي براشون گرفتيم.

همش من باید حواسم رو جمع می کردم تا بابا احمد شمع رو فوت نکنه

 سنجاب ما كه به شهادت همه آشنايان بسيار شيطون و شيرين شده يك ويژگي خيلي خوب داره و اون هم اينه كه اصلا اهل غريبي كردن نيست. بغل همه ميره ، به همه مي خنده (حتي اگه بي حوصله باشه با يك لبخند دل همه رو به دست مياره.)

خدا نكنه كسي ايستاده باشه ويا لباس بيرون پوشيده باشه، چنان دست و پا مي زنه و جيغ و داد راه ميندازه و با خنده هاش دلبري مي كنه كه ديدني مي شه. و بدتر از اون وقتيه كه جلوش چيزي بخوريم يا وحشتناكتر سفره پهن كنيم ، اول مي خنده اگه ديد موثر نيست حتما جيغ مي كشه و اينقدر نگاه مي‌كنه كه آدم رو از خوردن پشيمون مي كنه. کلی میوه دوست داره و شديدا از پوره سيب زميني بدش مياد .طوري كه چند وقت پيش كه مي خواستم زوري بهش بدم اينقدر سرفه كرد و به حلقش فشار آورد كه همون يه ذره رو برگردوند.(گلاب به روتون)

چند روز پيش بالاخره آخرين واكسن اين دوره را زديم.چقدر بد بود.از قبليا خيلي بيشتر اذيت شد. كلي تب كرد و پا درد داشت.وقتي مي ايستانديمش پاي راستش رو رو هوا نگه مي داشت موقعي هم كه لگد مرحمت مي فرمودند يه پاش رو مي كوبيد چون دردش ميامد ، حالا هم با اينكه چند روز گذشته و ديگه درد نداره ، جرات نمي كنه پاي راستش رو زمين بذاره و هنوز يه لنگ پا مي ايستد.

من قراره به شازده کوچولو راه رفتن یاد بدم؟؟؟؟

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت

سرها در گريبان است

....

نگه جز پيش پا را ديد نتواند

كه ره تاريك و لغزان است

....

كه سرما سخت سوزان است

نفس كز گرمگاه سينه مي آيد برون

ابري شود تاريك، چو ديواريست در پيش چشمانم

نفس كين است پس ديگر چه داري چشم

ز چشم دوستان دور يا نزديك...

 تا حالا احساس كنده شدن داشتيد؟ احساس رها بودن ، رفتن...پرواز..شايد هم سقوط

به دوستي گفتم خنكاي بعد از افطار ، از خانه بيرون مي كشاندم.. گفت سرد است مثل تن مرده...