سالي  گذشت....

پارسال همين روزها بود كه دو تا فرشته داشتند به شازده كوچولوي ما تاتي كردن را ياد مي دادند تا پا به دنياي ما بگذارد.و اون روز كه صبا رو به ما سپردند دلهره و ترسي عجيب تو دلم به جا گذاشتند كه تا چند ماه رهايم نكرد.قرار بود چه كنم با اين كوچولو ؟؟!! انگار تمام آرزوها و برنامه هايي كه تو اون 9 ماه با احمد درباره اش حرف زده بوديم از خاطرم پاك شده بود...

مدتي طول كشيد تا دوباره به حالت سابقم بازگشتم و يواش يواش يادم اومد كه قرار بوده چطوري براي عروسكم مادري كنم.

 و حالا زندگي روال طبيعي خودش را به اضافه يك شازده كوچولو پي مي گيره.

امروز بعد از يكسال از اون روزها من و بابا احمد داريم به صبا تاتي كردن رو ياد مي ديدم. با اين تفاوت كه دنيايي كه قراره الان واردش بشه دنياي خشن و جدي ايه كه توش زمين خوردن و دست و پا شكستن هست. و ما چقدر بايد بلد باشيم كه چطوري با زمين خوردن عروسكمون برخورد كنيم. و خيلي چيزهاي ديگه از دست . در عين حال كه دوست ندارم تبديل بشم به يك مادر هميشه نگران...

بگذريم...

چهارشنبه رفتيم مشهد. ساعت 11 و 13 دقيقه صبح جمعه كه ساعت تولد شهريار كوچولو بود رو تو ايوون طلا 3 تايي به همراه امام رضا جشن گرفتيم. خيلي خوب بود. يه سفر دو روزه كه كلي خوش گذشت. وقتي هم كه برگشتيم خاله فاطمه سور و ساتي به پا كرده بود كه نگو و نپرس.

ديشب هم يه جشن كوچولوي ديگه با حضور خانواده بابا احمد داشتيم. با كلي كادو و كيك و عكس و فيلم. جاي همه خالي..

صباي گلم تولدت مبارك.

اميدوارم كه بتونيم با هم تشكيل يك خانواده خوشبخت بديم.