خودم مي دونم كه بهتره ديگه هزار جور توجيه و استدلال نيارم و به عذر خواهي بسنده كنم از بابت اين همه تاخير..

صباي يك سال و دو ماهه و 3 روزه‌ي ما به شدت شيطون شده و ديگه اصلا نمي شه كنترلش كرد.يكسره يا كابينت ها رو وسط آش‍‍پزخانه چيده يا كشوها وسط اتاق ولو شدند. باز هم خانه‌ي خودمون كه هستيم مشكلي نيست همه جا مجهز به سيستمهاي امنيتي هست .خدا رحم كنه وقتهايي كه جايي مي ريم خصوصا خاله فاطمه و عمو رضا كه هيچ وسيله‌ي سالمي براشون نمونده..

شازده كوچولوي ما كمي تو حرف زدن تنبله. "اوفتاد، آبه، آب بازي، چشم، اين چيه، جيز ..." كلماتي هستند كه تنبل خانوم مي گه.

بوس مي كنه ، روبوسي ( از نوع سه تايي ) انجام مي ده ، چشمك مي زنه ، به شدت مي رقصه ، سلام از نوع تعظيم مي كنه، مو و گوش و پا و دستش رو مي شناسه. و همچنان خوب غذا نمي خوره. با هزار ترفند و بازي و كلنجار يه كم مي خوره.

بي خيال مهد كودك شدم. راستش يك روز هم بردم .خانومه مي گفت نيم ساعت اينجا باش نيم ساعت برو بيرون . و من مي آمدم تو ماشين كمي با احمد آبغوره مي گرفتيم و برمي گشتم بالا. آخرش هم فكر كرديم چه مرضي داريم ما. و برش داشتيم و رفتيم خونه تا يك سال ديگه كه همين مراسم رو دوباره اجرا كنيم.

احساس مي كنم هر چي مي گذره بي حوصله تر مي شم نسبت به صبا و كمتر انرژي دارم براي كلنجار رفتن با او و اين قضيه نگرانم مي كنه. او هم كه يكسره مي خواد از سر و كول من و باباش بالا بره.

احمد خيلي كمك حالمه. اگه او نبود اصلا نمي توانستم كاري از پيش ببرم.خيلي زحمت مي كشه براي صبا.البته صبا هم كاملا مي فهمه و هر چي مي گذره محبتش بيشتر مي شه و داره كم كم بابايي مي شه.