ماه پیش پدرم یک پیراهن خیلی قشنگ برای صبا خریده بود که وقتی تنش کردیم دیدیم خیلی بلنده. گذاشتیمش کنار تا شازده کوچولو یه کم بزرگتر و بلندتر بشه. امروز همینطوری به سرم زد تست کنم اندازش شده یا نه که کفم برید و دیدم چیزی نمونده که کوتاه هم بشه. من این مدت یکی از غصه هایم این بود که صبا اصلا بزرگ نمی شه و همون قدر کوچولو مونده. و حالا می دیدم طفل من هم داره بزرگ می شه.

به دوستی گفتم اصلا رشدش رو ندیدم. جواب تلخی داد: "این درد همه ی پدرها و مادرهاست. نمی فهمند بچه هاشون بزرگ می شوند یا بزرگ شده اند."

خیلی ترسیدم. امروز یک پیراهن رو معیار رشد کودکم می گیرم. اما وقتی 7 ساله و 15 ساله و 20 ساله با چی باید بسنجم.. چه آلارمی من رو هوشیار می کنه که بابا صبا دیگه بچه نیست، بزرگ شده، می فهمه، شعور داره....

ببخشید که بعد از این همه وقت با یک دغدغه اومدم جلو.این رو به حساب دلمشغولی های یک آدم بگذارید که همش نگرانه یادش بره خودش و هم سن و سالانش از کدام رفتارهای بزرگترها رنجیدند. همون چیزهایی که احتمالا یک روزی هم مادر و پدرهامون با خودشون مرور می کردند که فراموش نکنند.. یعنی ما هم یادمون می ره؟

باز خدا بیامرزد "اگزوپری" رو که یادم داد:"بچه ها باید نسبت به آدم بزرگ ها گذشت داشته باشند.."

صبای یک سال و چهار ماه و بیست و دو روزه ی ما خیلی کارها بلده  ولی همچنان تو حرف زدن تنبله و با سر و دست و پا منظورش رو می رسونه. به شدت همه چیز رو می فهمه و به شدت تر هم چشم سفیده.

تازگی ها هم چون استراتژی دولت فخیمه رو خوب درک کرده به حجاب ما حساس شده.کافیه که روسری من یا هر کسی عقب بره یا مثلا چادر کسی بیفته روی شانه اش شروع می کنه به حرص خوردن و یک سره می گه :"افتاد،افتاد" و خودش تلاش می کنه تا اون رو درست کنه. قراره با گشت ثاره الله صحبت کنیم عضو افتخاری بشه.کمکشون کنه...

روابط عمومیش حرف نداره و با همه تو خیابون ارتباط برقرار می کنه. وقتی یک کار جالب می کنه و می فهمه ما خوشمون آمده حتی جلوی غریبه ها هی تکرار می کنه و مرتب به همه نگاه می کنه تا عکس العمل همه را ببینه.

شازده کوچولوی ما از اول شهریور رفت مهد کودک. به سه دلیل، اول اینکه اصلا غذا نمی خورد و فکر کردم احتمالا اگه تو جمع بچه ها بهتر می خوره. که دقیقا هم همین اتفاق افتاد و خیلی غذا خوردنش بهتر شده. دوم اینکه تو خونه خیلی حوصله اش سر می رفت و دلم براش می سوخت که این مسئله هم ظاهرا حل شده ، چون عصرها که میاد خونه خیلی خسته است و معلومه که حسابی شیطونی کرده. آخرین دلیل هم اینکه از اون خانمی که صبا رو نگه می داشت خیلی راضی نبودم . البته خیلی خانم خوبی بود ولی به قول احمد می گفت این بنده خدا نهایتا یک خدمتکار خوب تحویل ما میده. کما اینکه الان هم تا یک دستمال پیدا می کنه شروع می کنه به گرد گیری.

خلاصه که از تصمیممون خیلی راضیم. هم برنامه خواب و خوراکش تنظیم شده(شب ساعت 8 تا 9 دیگه صبا خوابه.در صورتی که قبلا تا 12 هم بیدار می ماند.) هم خیلی از مشکلات و نگرانی های من حل شده. البته بماند که جلوی بعضی از اقوام کلی هزینه دادم و خواهم داد. امیدوارم همه چیز همینقدر خوب تا ته پیش بره. فقط دعا یادتون نره.

عکس هایی رو هم که می بینید مربوط به یک سفر جالب به روستای آبا و اجدادی پدر بنده حوالی اصفهان است به نام میشاب که جای همگان خالی خوش گذشت..

راستی امسال هم مثل پارسال روز تولد پوست نارنج یادم رفت بیام و تبریکی کیکی و... اینا.