امروز رفته بودم کوه. از اون کوه­هایی بود که قدیما می­­رفتم. یه جوره زیادی بهم چسبید. یه آقایی تو قهوه خونه بود که بعد از یه کم حرف زدن فهمیدم روزه است. عمرا به ظاهرش این حرف­ها نمیومد. خندیدم که آخه مرد حسابی تو چله­ی تابستان روزه گرفتنت چیه؟ حالا که گرفتی، اینجا اومدن که همه­ی انرژیت رو می­گیره و تا شب می­میری. گفت رفتم پیشواز رجب..

و من رو برد به سه سال پیش:

خیلی کم مونده بود به عروسی عمو اسد و من طبق معمول فکر هیچ کاریم رو نکرده بودم. نزدیکای تاریخ جشن که شد یواش یواش زمزمه های اطراف خصوصا عروس خانوم بلند شد که خجالت بکش حیا هم خوب چیزیه کلا تو دار دنیا یه برادر شوهر داری، باید بری لباس بدوزی و آرایشگاه بری و از این حرف­ها. و من که اصلا از این کارها سر در نمیارم عمه­ی نگون بختم رو که برعکس من خدای این چیزهاست گول زدم و با هم رفتیم مولوی. کلی راه رفتیم تا ایشون پارچه هایی رو برای عروسی پسند کردند. ولی مشکل اصلی این بود که اصلا فرصت دوخت نداشتیم. دوستی گفت یه خیاطخانه می شناسه نزدیکی های راه آهن تو خیابان ولیعصر که صبح اول وقت می­ری همونجا یکی می­بره و یکی می­دوزه و همون روز هم تحویلت می­دن. فقط باید صبح زود بری که ته صف نیفتی. دوباره یه کاسه گول برداشتیم و شب رفتیم خونه­ عمه جان و کله­ی سحر رفتیم خیاطخونه. یادم رفت بگم که تو تمام این چند روز گشت زنی­ها من به شدت حالت تحمل داشتم و یه سره گلاب به روتون .... و شده بودم سوژه­ی همه که نی نی تو راهه. ولی من محکم ایستاده بودم که: چه ربطی داره هوا گرمه و من هم همش تو خیابون­ها مشغول مغازه گردیم. طبیعیه.  

اون روز هم که کله­ی سحر رفتیم اون خیاطخونه یه سر تو دستشویی بودم و داشتم جون می­دادم. اوایل صف بودیم و فقط چند نفر زودتر از ما اومده بودند. خیاط­ها یکی یکی اومدن و ما دیدیم به جای قیچی و سوزن و نخ چیزهای دیگری آوردند. یکی سبزی، یکی رشته، یکی عدس.. بعد هم همون وسط بساط سبزی رو به پا کردن و با همسایه­ها و بعضی از مشتری ها که آشنا بودند نشستن به پاک کردن و دعا خوندن. کف من یکی که حسابی بریده بود اما اینقدر همه معمولی نشسته بودند که خیلی ضایع بود ما بپرسیم قضیه چیه؟ اینجا خیاطخونه است یا آشپزخونه؟؟؟!!

دیگ رو آوردند و با دعا و ثنا مواد رو ریختن توش. تهش هم خانومه گفت: خانوما این اول ماه رجب ما رو از دعا فراموش نکنین. دلم یهو ریخت پایین. یه جوری شدم. احساس می­کردم این یه نشونه خوبه. هیچ توضیحی برای حسم نداشتم اما به شدت حس عجیبِ مایل به خوبی داشتم. عصر اون روز به اصرار عمه جان نگون بخت رفتم آزمایش خون برای نی­نی. که منفی بود. و هفته­ی بعد دو روز مانده به عروسی آنقدر بد حالیم ادامه پیدا کرد که دکتر سونوگرافی داد و ما کشف کردیم صبا خانوم تشریف آوردن و من و بابا احمد در شوک فرو رفتیم..

بعد ها احساس می­کردم حال عجیب اون روز آش پزون، جون گرفتن و عکس­العمل صبای چند روزه بوده. اون روز من مطمئن بودم رجب خوبی در پیش رو خواهم داشت.

امسال هم رجب خاصی برای من شروع شده. چند روزه­ی اخیر وارد جریان جدیدی از زندگیم شدم که خیلی دوستش دارم. پرم از هیجان و احساس­های خوب. حس­های جدید و آدم­های جدید زندگی جدید می­سازه.

من براتون دعا می­کنم شما هم ما رو فراموش نکنید..

به عنوان حسن ختام هم محیا خانوم دو سه روزه رو ببینید و حالش رو ببرید.