من دوباره سرو کله ام پیدا شد. من تا حالا فکر می کردم که صبا داره کنار من قد می کشه. ولی حالا که خوب نگاه می کنم می بینم این منم که کنار اون دارم بزرگ میشم. ما با هم متولد شدیم. مادر و فرزند با هم.با هم قد می کشیم و دنیا رو تجربه می کنیم. صبا داره روز به روز خانوم میشه و منم مامان خانوم. من حالا خیلی چیزا از اون میدونم و البته اون چیزای بیشتری از من میدونه. اون زوایای پنهان من رو بهتر میشناسه و اغلب حس می کنم که در دام اون میفتم. مخصوصا وقت هایی که لج من رو در میاره و بر و بر نگاهم میکنه و بهم میخنده. شازده کوچولوی من برای کارهاش با کسی مشورت نمی کنه ولی من اغلب مجبور میشم که دست به دامن این و اون بشم تا بدونم باید چه بکنم.

دکترها می گویند: دو سه سالگی دوره مالکیت و تسلط یابی به پیرامونشه. داره کنترل کردن و مسلط شدن و مالک شدن رو خوب میفهمه. گاه با گریه . گاه با مقاومت و گاه با شیرین کاری. تازگی ها به محیا توجه می کنه و اگه کسی به اون نزدیک بشه با شیرین زبونی توجه را به خودش برمیگردونه. کنترل ادرارش رو داره و حواسش به من و باباش هست. وقتی من کم میارم خوب میتونه کلافه ام کنه.حس می کنم بعضی وقتها مادر رو به بابا ترجیح میده.و میخواد من مال اون باشم . این اتفاقا مال اون زمان هائیه که میخوام مال خودم باشم. اون از من موفق تره و کمتر سر کار میره. اختمالا می فهمه باباش به اندازه کافی کار داره و سر کاره.

خوابش بهتر شده و روزهائی که خوب بازی میکنه راحتتر می خوابه. این حس و حال به خود منم بستگی داره . وقتی من راحتم اون هم آرومه. به این تصمیم رسیدم که به جای مراقبت از اون بیشتر مراقب خودم باشم. هر چه با خودم بهتر کنار میام و روی خودم بیشتر کار میکنم اونم بهتر میشه. انگار اون فرصت پیدا می کنه در این فضای آزاد که ظاهرا ما رهاش کردیم راحتتر با خودش کنار بیاد. با بهرام عروسکش خوبه و خوب براش مادری میکنه. انگار همه چیز من رو می بلعه و در رفتارش با بهرام بروز میده.

فکر میکنم صبا منتظر نمی مونه تا چیزای مناسب رو بهش یاد بدیم . همینطور پشت سر هم همه چیزهای ما رو میگیره و قورت میده. ناخوداگاهمون رو بیش از خودآگاهمون. به نظرم بچه ها بیشتر از هر چیز ناخودآگاه پدر و مادرا رو بر ملا می کنن. چه کشف وحشتناکی. خدا عاقبت ما رو بخیر کنه.

حسن ختام هم با محیا کوچولوی خوش اخلاق: