سه سال پیش همین لحظه­ها بود که تند و تند داشتم خانه رو برق می­انداختم که بتونم یک کمی بخوابم و صبح زود هم بروم بیمارستان. دکتر گفته بود ساعت 7 صبح بیمارستان ایرانمهر باشم و من پر بودم از حس­های متفاوت و متناقض.

نمی­خواهم شروع کنم به خاطره­گویی و تکرار قصه­های قدیمی. می­خواهم از حس این روزهایم بگویم. این روزها که تجربه­ی سه سال داشتنش را داشته­ام. این روزها که باز هم پرم از تناقض و ابهام و درماندگی. آن روزها گیج و مبهوت به زندگی آینده و تاریکی پیش رویم می­اندیشیدم و این روزها وحشت زده از دنیایی که ظاهرا در آغاز آن ایستاده­ام جسارت حرکتم را گم کرده­ام. این روزها فقط به عکس­العمل­هایم به صبا و واکنش­های او به خودم و اطراف نگاه می­کنم. از لحاظ سرعت گاهی از او عقب می­مانم، در واقع، کم می­آورم.

نمی­توانم بفهمم برای من اتفاقی افتاده که تربیت و فهمیدن صبا را سخت­ترین کار دنیا می­بینم یا واقعا همین است. این روزها بارها از خودم پرسیدم این همه نسل انسان آمد و رفت، همه­ی مادرها در همین دغدغه له شدند؟ پس چطور دوباره دست به کار خلقتی دگر زدند؟ آنها که تعداد کودکان از انگشتانشان هم بیشتر بوده و هست چطور با این مسائل روبرو شدند؟

چه کردم این شب تولدی!! ببخشید مرا. بجای دست و بشکن و سوت و هورا، روضه خوندم براتون.

باز هم قصه­ی قدیمی کهنه نشدنی تولد. باز هم شگفتی از اینکه سه سال گذشت و تو کلی روزهای فوق­العاده داشتی از دست این شیرینک.

جمعه شب یک تولد حسابی برای صبا گرفتیم و به جبران دو سال قبل که کار خاصی نکرده بودیم، شب به یاد ماندنی­ای ساختیم. یه باغچه گرفتیم همه­ی فامیل با کلی بچه هم دعوت کردیم و یه شهربازی کوچولو ساختیم. یه تولد واقعا کودکانه شد. آخرش به زور بچه­ها رو از اسباب بازی­ها بیرون می­آوردیم. بیشتر از مهمانی شبیه یک پیک نیک برای بچه­ها بود که از بزرگترها هم پذیرایی می­شد. واقعا جای همه­ی شازده کوچولوهای دنیا آنجا خالی بود.

آخر از همه­ی این حرف­ها می­خواهم بگویم، خدایا شکرت به خاطر این شیطونک خواستنی. خدایا شکرت به خاطر این همه شادی و مهربانی که تو وجود این کوچولو فرستادی تو دل ما. خدایا شکرت به خاطر این همه تجربه که هر روز در حال کسبش هستم و رشدی که روزبه روز شاهدشم. خدایا شکرت به خاطر همه چیز.

قول می­دهم زودتر بیام و یه چیزهایی از صبا بگم که باور کنید من گیجم از دست این وروجک.

این هم عشق من و صباست یعنی محیا کوچولو: