بابا اما، انگار منتظر بود ما عازم شویم تا نفس راحتی بکشد. یک روز بعد، وقتی که آرام و مطمئن در خیابان راه می­رفت ربوده شد، دزدیده شد، غارت شد ...

نامردها از آرامشش ترسیده بودند. از محکم گام برداشتنش وحشت زده بودند و دیگر مطمئن بودند چاره­ای جز حمله از پشت سر و دزدیدنش ندارند. البته کمی مردانگی کرده بودند و در خانه را نشکستند. کلیدها را از جیب بابا فیض ا... درآوردند و خانه را زیر و رو کردند که مبادا تانکی یا موشکی یا ابزار انقلاب مخملی( ؟؟؟) را آنجا قایم کرده باشد، هیچ کس هم نبود که بهشان گوشزد کند که تانک­ها که الان توی خیابان هستند چرا سراغ آنها نمی­روید.

صبا اینجا دلتنگ مامان مریم و بابا فیض­ا... است، اما برای اولین بار مامان مریم شماره ما را نمی­گیرد که با صبا حرف بزند، به گمانم وحشت دارد که آخر صحبت صبا بگوید گوشی را بده به بابا فیض ا... . نمی دانم شاید شازده کوچولو هم فهمیده تهران چه خبره که اصلا سراغ نمی­گیره.

بابا فیض ا...!

ما دیشب برایت سوغاتی خریدیم. و آن­قدر اینجا می­مانیم که مطمئن شویم تو به فرودگاه برگشتی. وگرنه من زبان توجیه نبودنت را برای صبا ندارم. نمی­دانم چطور باید برایش تشریح کنم که ممکن است آدم­ها بدون انجام کار بد هم زندانی شوند. نمی­دانم چطور برایش باز کنم که در ایران ما، ایران عزیز و اسلامی ما، ممکن است افرادی را برای حرکت در راه مقدسشان بازجوئی کنند. ممکن است به پشتوانه­ی دین هزارها ظلم کنند و ترس از جواب دادن در دنیای دیگر را در پستوی خانه­یشان قایم کنند.

نمی­دانم برای شازده کوچولوی 3 ساله­ام چطور می­شود توضیح داد، اعتقاد و صداقت و عدالت پایه­ای زندگی تو هستند و دین تو به آن اصرار دارد، اما افرادی که نماد دین تواند و خود را نماینده­ی آن می­دانند آن را زیر پا می گذارند.

امیدوارم صبا هیچ وقت نپرسد چرا سفر ما طولانی شد، چون من نمی­توانم برایش توضیح دهم ...